domingo, 1 de abril de 2012

Lume na fraga do Eume

Debía de ser o ano mil novecentos oitenta e nove. Eu agardaba o autobús nunha parada da madrileña cidade universitaria xunto a unha señora que non coñecía. Empezóu a falar conmigo e, seica notando o meu acento, preguntóu de ónde era. Ela era madrileña pero coñecía Galicia e falou do bonita que era, dos bosques e da cor verde. Logo engadiu "aunque ahora es negra". Fora un verán de moitos incendios.

Máis de vinte anos pasaron e aínda andamos nas mesmas. Non hai quen de porlle freo a un problema que ano tras ano destrúe a riqueza e a beleza da nosa terra. Hoxe arden as fragas do Eume. Teño ido alá unhas cantas veces, e cada unha delas quedéi abraiado. Non importa cántas veces o viras, sempre é novo, sempre é como a primeira vez. ¿Qué atoparéi cando volva?

Galicia queda sen ríos, queda sen fragas, e non é verdade que os pinos se queixen. Morren en silencio.



1 comentario:

  1. Esta entrada foi máis vista nun só día que calquera outra do blogue en nove meses. Adoitase dicir que "non hai conciencia", pero sí que hai. Son só uns poucos os que non teñen conciencia nin alma.

    ResponderEliminar